Tuesday, April 22, 2008

(తెలుగు)ఉగాది నుండీ (తమిళ)ఉగాది వరకూ..

(గత టపా తరువాయి)

తెలుగు ఉగాది నాడు మొదలయిన నా సినిమా కష్టాలు మరో వారం రోజులు కొనసాగాయి. ఆ వారం రోజుల్లోనూ, రకరకాల మలుపులు. మా క్లయింటు మళ్ళీ బొక్కలు కనిపెట్టడం, వాటిని మేము మళ్ళీ ఇవి బొక్కలు కావు అనడం, ఆఖరుకు వాటిని పూడ్చడం. ఈ మధ్యలో ఆ క్లయింటు మా పాస్ పోర్ట్ లు స్వాధీనం చేసుకుని మాతో దోబూచులాడాడు.

యెట్టకేలకు 10 వతేదీ ఆ శుభముహూర్తం వచ్చింది. మా ప్రాజెక్ట్ కు అప్రూవలు లభించింది. అప్రూవల్ లెటర్ టైపు చేసిన తర్వాత, అందులో సంతకం పెట్టడానికి అక్కడి మానేజరు లేడు! వాడి కోసం సాయంత్రం వరకు చాతక పక్షుల్లా ఎదురు చూపు.

ఈ తంతు రాత్రి 11:00 కి ముగిసింది. మా టికెట్లు 13 వ తేదీ బుక్ చేయించుకున్నాం. (మా పాస్ పోర్ట్ లు మాత్రం ఇంకా వాడి వద్దే వున్నాయ్ సుమా)

2 రోజులు ఆనందం గా గడిచాయి.

ప్రయాణానికి ముందు రోజు., పాస్ పోర్ట్ ల కోసం క్లయింటు దేవుడికి ఫోను చేసాం. "ఫోను అవుట్ ఆఫ్ రీచ్ " అంటూ, అరబిక్ లో తీయని కంఠ స్వరం. మళ్ళీ చమట్లు పట్టాయ్ మాకు.

మళ్ళీ వేట మొదలయ్యింది. ఆఫీసుకు వెళ్ళాం. అక్కడ కాసేపు వెతికిన తర్వాత కనబడ్డాడతను. మీరు ఈ దేశం వదలడానికి కావలసిన ఫార్మాలిటీస్ అన్నీ ముగిసాయ్, కేవలం ఓ లెటర్ ఒక్కటి మిగిలుంది, మీరు ఇక్కడ మా కంపనీ లో పని కోసం వచ్చినట్టుగా ఓ ప్రూఫు తీస్కెళ్ళండి అన్నాడు.

ఆ లెటర్ నిండా తప్పులే. మా పాస్ పోర్ట్ నంబర్లనీ వెనుకనుండీ టయిపు చేసారు. పైగా తప్పులు. పైగా లెటర్ అంతా అరబిక్ భాష లో రాసారు!

సరే, ఎలానో ఆ లెటర్ తోటి బయట పడి, మరుసటి రోజు భారత దేశానికి తిరుగు ప్రయాణం అయ్యాం.

ఇంకా కథ కంచి కి చేరలేదు!

మేము బయలు దేరిన విమానం గల్ఫ్ ఎయిర్ సంస్థది. బహ్రైన్ అనే దేశానికి వెళ్ళి, అక్కడి నుండీ బెంగళూరు కి ఇంకో విమానం ఎక్కాలి.

బహ్రైన్ నుండీ బెంగళూరు కి ప్రయాణికులందరూ ఎక్కారు. ఐతే, ఆ ప్రయాణికుల చిట్టాలో నా పేరూ, నా మిత్రుడి పేరూ లేవు! కాస్సేపు ఎవరెవరికో ఫోన్లు చేసారు వాళ్ళు. తర్వాత తెలిసిందేమంటే, వాళ్ళ సర్వరు లో ఏదో లోపమట!

అలా ఆ ప్రహసనం ముగిసింది.

14 వతేదీ ఉదయం మా వూరికి వెళ్ళాను. ఆ రోజు రామనవమి. మా ఇంటి దగ్గర 'ఉట్ల మాను నిలబెట్టారు '. ఉట్ల పరుష అంటారు దీన్నే. ఓ కొయ్య స్థంభాన్ని నేలలో నాటుతారు. తాళ్ళతో అన్ని వైపుల నుండీ బలంగా ఆ స్థంభాన్ని కట్టి లాగి ఉంచుతారు., కింద పడి పోకుండా. ఆ స్థంభానికి బురద పూయబడి ఉంటుంది. కింద నీళ్ళతో చిన్న పూల్. కుర్రాళ్ళు ఆ కొయ్య స్థంభం పైకెక్కి పైన కట్టబడి వున్న డబ్బుల మూట చేజిక్కించుకోవాలి. అదీ ఆట. ఒకడు పైకెక్కుతుంటే ఇంకొకడు కింద నుంచీ బురద మన్ను, నీళ్ళతో కలిపి చల్లడం.. ఇలా ఎంతో ఉత్సాహంగా సాగుతుంది ఈ తంతు.

కృష్ణాష్టమి ఉట్టి కొట్టడం గుర్తొస్తుంది కదూ!

ఆ రోజే తమిళులకు ఉగాది రోజు కూడాను. మా పిన్ని ఇల్లు అటు తెలుగు, తమిళ సంస్కృతుల మిశ్రమం. రామనవమి పానకం, వడపప్పు తో పాటుగా వడలూ ఓళిగలు, మావిడి కాయ పప్పు, మునగ సాంబారు !

తెలుగు ఉగాది మిస్ అయితేనేం, తమిళ ఉగాది + రామనవమి అలా పలుకరించాయ్ నన్ను.

Tuesday, April 8, 2008

నా ఉగాది అనుభవాలు (క్లయింటు తో) !

బ్లాగ్మిత్రులందరికీ ఉగాది శుభాకాంక్షలు.

ఉగాది పచ్చడి లో ఏ రుచి మొదటగా తగిలితే, ఆ సంవత్సరమంతా అలానే వుంటుంది అని మన పెద్దల ఉవాచ. నాకు మాత్రం ఉగాది పచ్చడి తినకుండానే ఈ సంవత్సరం ఎలా వుండబోతుందో తెలుస్తా వుంది, ఇప్పుడే.

ఆఫీసు పని రీత్యా ఓ నెల క్రితమే ఈ యెమెన్ దేశానికి రావలసి వచ్చింది. మామూలుగా మృదులాంత్రం లో పని చేసే వాళ్ళు యే అమెరికా నో జర్మనీ నో తిరుగుతుంటారనుకుంటా. ఐతే మా ముదనష్టపు కంపనీకి, సూడాన్, కెన్యా, నైజీరియా, మారిటానియా వంటి విపరీతమైన అభివృద్ది చెందిన దేశాల లోనే బిగినెస్సు.

(కష్టము + కష్టము = అష్టకష్టము
కష్టము + నష్టము = ముదనష్టము...అని ఓ పాత సినిమాలో డవిలాగు.)

ఇక్కడ మా క్లయింటు ని చూసినప్పుడల్లా ఈ పాట వినిపిస్తుంది బాక్ గ్రవుండ్ లో.

" అగ్ని స్ఖలన సందగ్ధ రిపు వర్గ ప్రళయ రథ చత్రపతి
మధ్యందిన సముద్యుత్కిరణ ......."

(మిగతాది గుర్తు లేదు)

వీడికి అరబిక్, ఇంగ్లీషు భాషల్లో నచ్చని యేకైక పదం 'తృప్తి '.

నిజానికి మా ప్రాజెక్టు ముగింపు 4 వతేదీ. తిరుగు ప్రయాణం 6, సరిగ్గా పండగ 7 కి ఇంట్లో వుండచ్చు అని మా ఆలోచన. అంతా అనుకున్నట్లే జరిగింది.

ఏప్రిల్ 2 వతేదీ రాత్రి.

ఆ రోజు వాడన్నాడు. "మీ ప్రాజెక్టు ని తీవ్రంగా పరిశీలించిన మీదట మీకు అప్రూవల్ రేపే ఇచ్చేద్దామని అనుకుంటున్నాను" అని.

ఆ రోజు పగలు బాగా నిద్రపోయాము.

ఇక్కడ రాత్రి పని,పగలు నిద్ర,సాయంత్రం స్నానం.

అదే ఇక్కడ వాళ్ళయితే...

రాత్రి పని, పగలు నిద్ర, మధ్యాహ్నం తిండి, శుక్రవారం స్నానం.

అలానే కాలకృత్యాలలో కూడా కాసింత తేడా.

లేవగానే "ఈ మైల్ " తర్వాత ఇరానీ టీ, తరువాత మన కాలకృత్యాలు.

3 వతేదీ ఉదయం 10:00 గంటలు. ఎందుకో తొందరగా లేవాలనిపించి, లేచి, ఈ మైల్ చూసుకున్నా. ఓ భయంకరమైన ఈ మైల్. దాని సారాంశం ఇది.

" ఇందు మూలంగా తెలియజేయడమేమనగా, మీ ప్రాజెక్ట్ ముగించి, మీరు టెస్టింగు కి గాను ఇచ్చిన ప్రాడక్టు నమూనాలలో 9 బొక్కలు గుర్తించబడినవి. ఇందులో 3 బొక్కలు అతి దారుణమైనవి గా గుర్తించాము. అందువలన మీరీ బొక్కలను పూడ్చని యెడల మీకు అప్రూవల్ ఇవ్వబడదు. "

విధి బలీయమైనది. తానొకటి తలుస్తే క్లయింటొకటి తలిచాడు.

ఆ తర్వాత కాసేపటికి మా డామేజరు దగ్గర నుండీ ఫోను, గద్గద కంఠం తో అడిగాడు "ఇది ఎలా జరిగింది " అని.

మాకు మాత్రమేం తెలుసు ??

సరే, ఇంక ఇక్కడ పని మొత్తం ముగిసే వరకూ మేము ఈ దేశం లోనే పడుండవలసిందని ఆర్డరు జారీ చేయబడింది.

ఈ నేపథ్యం లో 7వ తేదీ సర్వ ధారి నామ సంవత్సర ఉగాది వచ్చింది. కనీసం ఉగాది రోజైనా పగలు ఒంటి గంటకు లేచి సాయంత్రానికల్లా స్నానం చేసి కొద్దిగ మృదులాంత్రం లో గూగిలించి పంచాంగ శ్రవణం చేయండీ అని మా ఆవిడ కోరింది.

నేనావిడకు సర్ది చెప్పాను. క్లయింటు దగ్గర పని చేసేప్పుడు "మధ్యాహ్నం 3 గంటలకు నిద్ర లేచినా దోషం లేదు. అలానే ఇంటర్నెట్ లో పంచాంగ శ్రవణం చేయడం మహా పాపం. కేవలం పుస్తకం లో చదివే చేయాల్సిన పని ఇది " అని.

7 వతేదీ సాయంత్రం దాదాపు 4,4:30 గంటలకు బయట మసీదు లో అల్లా ప్రార్థనలకు మెలకువ వచ్చింది.

విసుక్కుంటూ లేచాను, "ఇంత పొద్దునే యేంటీ గోల " అని.

తర్వాత కాసేపటికి క్లయింటు దగ్గర నుండీ ఫోను. మీకు అప్రూవలు ఎప్పుడు ఇవ్వాలి అని.

తలంతా గిర్రున తిరుగుతున్నట్లనిపించింది.

జరిగిందిదీ.

2 రోజుల క్రితం రాత్రి మా క్లయింటు బొక్కలను ఎత్తి చూపగానే నేనూ, మా టీం (టీం అంటే ఓ పది మంది అనుకునేరు., నేను ఇంకొకతను , ఇంకో టెస్టరు అంతే) తో కలిసి వీరావేశం తో టెస్ట్ చేసి, వెంట వెంటనే మూడు పెద్ద బొక్కల్లో ఒక్క దాన్ని పూడ్చేసేము. 6 చిన్న బొక్కల్లో మూడిటిని పూడ్చగానే, మిగిలిన బొక్కలూ పూడి పొయాయి. ఇక మిగిలిన 2 బొక్కలు, మాకు బొక్కల్లా అనిపించలేదు. ఈ విషయాలన్నీ పూస గుచ్చినట్టు ఈ మైల్ రాసి సమాధనం కోసం ఎదురు చూస్తున్నాం.

వెనుక బాక్ గ్రవుండ్ లో మా డామేజరు, క్లయింటు కంపనీ తో చర్చలు జరిపి, మల్ల గుల్లాలు పడి ఎలానో చెప్పగలిగాడు, పని ముగిసింది, అని.

ఐతే తృప్తి లేని క్లయింటు మాత్రం మొండి గా కూర్చున్నాడు ఒప్పనని. వాడిని వాడి బాసు తిట్టేడట, " పని ముగిసింది కదా , వీళ్ళని ఇక్కడ పెట్టుకుంటే, మనకూ నష్టమే, పంపించేసేయ్, వెధవది" అని.

వాడికి మా మీద పీకల వరకూ కోపం.

ఇక్కడ మా వీసా ముగిసింది 8 వతేదీకి. ఐతే మేమిక్కడ ఇంకా వుండాలి కాబట్టి, మా పాస్పోర్ట్ లు తీసుకుని, మళ్ళీ ప్రాసెస్ చేయడానికి వెళ్ళాడు వాడు. మా మీద కోపం తో, మా వీసాలను కాలరాస్తాడెమో అన్న భయం, అప్రూవల్ కు ఇంకా ఏమి లిటిగేషన్లు పెడతాడో ఏమో అని భయం భయం తో వున్నామిక్కడ, నేనూ మా మిత్రులం. (రవి, శశి, పృథ్వి మా పేర్లు).

రవి అస్తమించని రాజ్యం బ్రిటిష్ రాజ్యం (అట).


రవి, శశి, పృథ్వి (సూర్యుడు, చంద్రుడు, భూమి) ముగ్గురినీ అస్తమింపచేయని (నిద్ర లేకుండా చేసే) రాజ్యం యెమెన్ యేమో మరి.

పండుగ రోజు కూడలి లో తిరుగుతుంటే, జ్యోతి గారి పంచాంగ శ్రవణం కనిపించింది. అలానే వాళ్ళ ఇంటి పిండి వంటలూ, తోరణాలు అవీ. పండుగ వాటితో, జరుపుకున్నాం. ఆవిడకి ధన్యవాదాలు కూడా చెప్పాను.

సంవత్సరం మొదట్రోజు ఎలా జరిగితే, మిగిలిన రోజులన్నీ అలానే వుంటాయి అని నానుడి. నేనివన్నీ నమ్మననుకోండి (ప్రస్తుతానికి ఇలా కంటిన్యూ అయిపోతున్నా) .

నాకు ఏ యన్నారు అంతగా నచ్చడు, కానీ నిన్న రాత్రి (సారీ, ఈ రోజు పగలు) పడుకోబోయే ముందు ఓ పాత ఏయన్నారు పాట ఎందుకో పదే పదే గుర్తొచ్చింది.

" అనుకున్నామని జరగవు అన్నీ.

అనుకోలేదని ఆగవు కొన్ని.

జరిగేవన్నీ మంచికనీ,

అనుకోవడమే మనిషి పని....

నీ సుఖమే నే కోరుకున్నా..."




Wednesday, April 2, 2008

కార్పోరేట్ శిక్ష(ణ) రీలోడెడ్...

ఇది నా ముందు టపా కు అనుబంధం.

ఈ టపా లో సాంకేతిక శిక్షణ ల గురించి ప్రస్తావిస్తాను. ఈ రకమైన ట్రయినింగ్ కార్యక్రమాలు, హెచ్ ఆర్ వారి తలనొప్పి ట్రయినింగ్ ల కంటే చాలా బెటర్. ఐతే వీటిని కూడా సాధ్యమైనంత భ్రష్టు పట్టించడం జరుగుతుంటుంది మామూలుగా.

ఈ భ్రష్టు పట్టించడం 2, 3 పద్ధతుల్లో జరుగుతుంటుంది.


మొదటి పద్ధతి : ఈ పద్ధతి లో ఓ అద్భుతమైన శిక్షకుణ్ణి తీసుకొస్తారు, సదరు హెచ్ ఆర్ వారు. ఆ శిక్షకుడు ఓ అంశం లో, 15, 20 యేళ్ళు పని చేసి, ఆ అంశం లో తలపండిపోయి వుంటాడు. శిక్ష(ణ) కార్యక్రమం అద్భుతంగా సాగుతుంది. ఐతే, శిక్ష(ణ) జరుగుతున్నప్పుడే తెలిసిపోతుంది., ఈ శిక్ష(ణ) అద్భుతంగా వున్నా, మనము చేసే (బొక్కలు పూడ్చే) పనికి ఇది అవసరం లేదు అని. శిక్షణ కేవలం హరికథా కాలక్షేపం లా సాగుతుంది.

ఐతే , ఈ సాంకేతిక శిక్షణ లో భాగంగా, ఓ ఇద్దరు ట్రైనర్స్ నా వరకూ బాగా గుర్తుండి పొయారు. మొదటి వ్యక్తి పేరు విజయన్. ఈ మహనుభావుడు కెర్నింగాన్ , రిచీ (కంప్యూటర్ లో సీ భాష కు రూప కర్తలు) తో కలిసి పని చేసాడట. ఈయనా సీ లో ఆరితేరిన పిస్తా నే. గీతంజలి సినిమా లో 'ఆమని పాడవే కొయిలా ' పాటప్పుడు నాగార్జున ఎలా వుంటాడో, అలా తపో లగ్నుడైన ముని లా వుంటాడు. ఈయన చేతికి సిగరెట్టు ఓ ఆభరణం. సీ లో అలా అలవోక గా బోర్డ్ మీద ప్రోగ్రాములు రాసి, ఆ ప్రోగ్రాం ను విశ్లేషించేస్తుంటాడు.

ఇంకొకాయన పేరు 'రవి కుమార్ ' .ఈయన మెకానికల్ ఇంజినీరింగ్ లో పట్టభద్రుడు. 'మొటొరోల ' వగైరా సంస్థల్లో 15, 20 యేళ్ళు పని చేసి, ప్రస్తుతం ఇలా బెంగళూరు లో ట్రైనింగ్స్ నడుపుతుంటాడు. ఈయన 'ఆబ్జెక్ట్ ఓరియెంటేషన్ ' అనే అంశం లో దిట్ట. ఈయన నేరు గా చెప్పేస్తుంటాడు ఒక్కోసారి, ఈ శిక్ష(ణ) నిజంగా సాఫ్ట్ వేర్ ఆర్కిటెక్ట్ లకి పనికి వస్తుంది తప్ప అందరికీ కాదు అని.

ఇక రెండవ పద్ధతి : ఈ పద్ధతి లో మనకు సంబంధించిన అంశం లోనే శిక్షణ వుంటుంది. ' చేతుల మీద ' అనబడే శిక్షణ. (హాండ్స్ ఆన్). ట్రైనింగ్ వున్నంత సేపూ బానే వుంటుంది. తెగ విరగ బడి ప్రశ్నలు వేస్తారు జనాలు. శిక్ష(ణ) ముగిసి తరువాత రోజు యేదీ గుర్తుండదు. ఇలా ఎందుకు జరుగుతుందో కూడా తెలీదు.


మూడు : శిక్షకుడికి సబ్జెక్ట్ తెలిసి వున్నా, చెప్పడం రాదు.భయంకరమైన 'బోర్ '. ట్రైనింగు దూరదర్శన్ లో వచ్చే లలిత గీతాల కార్యక్రమం లా నిస్సారంగా వుంటుంది.

ఇలా మొత్తానికి కార్పోరేట్ శిక్ష(ణ) ఒ ప్రహసనం లానే వుంటుంది తప్ప ప్రయోజనం శూన్యం.సీ ఎం ఎం సంస్థల్లో ఇది ఓ రూల్ కాబట్టి మా లాంటి అభాగ్యులు వీటికి గురవడం తప్పని సరి అవుతోంది.