Saturday, November 1, 2014

డైరీలో ఒకరోజు...

కాలం....

ఏది సంస్కృతమై, సుపరిష్కృతమై ఉంటుందో అది మాత్రమే కాలానికి లోబడి ఉంటుంది. Only products are definable in the realm of "time". మరొక విధంగా చెబితే - ఏవి ఉత్పన్నములై, నశిస్తాయో వాటికే అతీతం (భూతకాలం), అనాగతం (భవిష్యత్తూ) ఉంటాయి. ఉత్పన్నములు, నశ్యములు కానివాటికి వర్తమానం తప్ప మరొక కాలం లేదు. అవి ప్రత్యుత్పన్నములు. క్షణక్షణానికి రంగులు మార్చే ఆకాశం, కణకణానికి రూపు, రంగూ మార్చే మేఘమాల, మట్టివాసనా, సముద్రపు అల.........భవమూ....

అతీతమూ, అనాగతమూ లేక, భవం లో మాత్రమే మనగలిగిన మహానుభావులను ద్రష్టలు అంటాం. వీరికి ప్రతిక్షణమూ వినూత్నమైనది. ఇది భూతకాలపు తెరలతో, భవిష్యత్కాలంపై భయంతోనో, లాలసతో కూడిన చూపు కాదు. ప్రతి క్షణాన్ని, తనదైన క్షణంగా చూడగలిగిన ఒక విస్పష్టమైన దృష్టి. ఇలాంటి సంబుద్ధత్వం పొందిన మహానుభావులు నూటికో కోటికో ఒక్కరు. ఏ సిద్ధార్థుడో, యే జిడ్డు కృష్ణమూర్తో....

అతి సాధారణమైన మనుషులకూ ఒక్కొక్కసారి అపురూపమైన ’భవం’ ఒక చల్లటి స్పర్శలా తాకి కాలగర్భంలో ఘనీభవించి అనుభవం గా,అనుభూతిగా మిగిలిపోతుంది. అలాంటి ఒక రోజు...

కార్తీక మాసం మూడవరోజు, ఆదివారం...

****************************

తెల్లవారు ఝామున ఆరున్నర. కరెంటు పోయి, ఫేను ఆగిపోతే, నిద్రలో జోగుతూ లేచి తలుపు తీయగానే చల్లటి గాలి,వర్షపు చినుకులూ ఘుప్పుమని తాకాయి. అప్పటికే సంహిత నిద్ర లేచి, మేడనుండి దిగివచ్చింది. అమ్మా నాన్నలిద్దరికీ లేని ’పొద్దున పూట నిద్రలేవడం’ అనే పాడు అలవాటు దానికి జేజి దగ్గర్నుంచో, అమ్మమ్మ దగ్గర్నుంచో వచ్చినట్టుంది! 

ముందు రోజు రాత్రి పడిన వర్షమూ, పొద్దున పూట చలి తాలూకు మంచూ, మట్టివాసనా, దూరంగా వినిపిస్తోన్న ఎమ్మెస్ సుబ్బలక్ష్మి విష్ణుసహస్రనామమూ, నిన్నటి రాత్రి వర్షం జామకాయపై చేసిన కాకి ఎంగిలీ..... 

తులసి కోటను పరామర్శిస్తూన్న గుమ్మడిపాదు... 



వాతః (గాలి) అంటే వాహకంగా పనిచేసేదిట. చల్లదనాన్ని, చిక్కటి సువాసననూ తీసుకొస్తోంది పెరటి గాలి. మా పెరడు ప్రతి ఉదయంలాగే పారిజాతం పూల సువాసనలతో ఘుమాయిస్తోంది. పూలు ఒక గిన్నెలో ఏరడం మొదలెడితే, ఒక గిన్నె నిండా సమకూరినాయి. వెన్నముద్దను గిన్నెలో పెట్టినట్టు ఉంది ఆ పాత్ర. 

పక్కకొస్తుంటే - వర్షపు చినుకులతో తడిచిన పచ్చటి ఆకుల మధ్య ఎర్రటి పువ్వొకటి కనబడింది. అది జపాకుసుమం......కాదు కాదు, Hibiscus flower.

అది గిన్నెపైన చేరింది. 

****************************

ఓ గంటా, గంటన్నర తర్వాత...

 సన్నగా వర్షం మొదలైంది. పారిజాతపూలతో పూజ చేయాలి. రోజూ వస్తున్నదే అది, అయితే కల్పద్రుమాణాం పారిజాతః - పారిజాతమే ఒక కల్పవృక్షమూ, సాక్షాత్తూ భగవంతుని నివాసమైనప్పుడు, మరెక్కడ పూజ చేయాలి? పారిజాతాలతో పారిజాతం చెట్టుమూలాన్ని సంహిత ఇలా అలంకరించింది.

****************************

అగ్గలమౌ యాకలి కిక
తగ్గని మహగొప్ప మందు తడబడుటేలా?
సిగ్గెందుకు? దంచి కొడుదు 
నుగ్గాణికి సాటి యేది ఉర్విని కంటే!

మీరు ఉగ్గాణి (వీలైతే వేడి మిరపకాయబజ్జీతో బాటు) తినకపోయి ఉంటే, రాయలసీమ కు వెళ్ళడం సంభవిస్తే, ఉగ్గాణి అన్న పదార్థాన్ని మాత్రం రుచి చూడకుండా వెనుదిరక్కండి. తిరపతి లడ్డూ తినకపోవడం కన్నా కొంచెం చిన్న సైజు పాపం రాయలసీమ కు వచ్చి ఉగ్గాని తినకపోవడం. ఈ పాపానికి నిష్కృతి లేదు బాబూ, నిష్కృతి లేదు. (ఈ డైలాగు గుమ్మడి వాయిస్ లో ఊహించుకుని చదువుకోండి) 

పరమపదసోపానపటంలో ఓడిపోతేనేం? ఉగ్గానితో పరమపదం చేరుకున్నాక? 

అన్నట్టు మీకు పులి మేకా ఆట తెలుసా?

****************************

బయట వర్షం ఓ మోస్తరుగా కురుస్తూనే ఉంది. పైన డాబా లో చేరి, తూము నుంచి కిందకు వచ్చిన వర్షం నీళ్ళను మా పెరట్లో చెట్లకు పోస్తూ, వర్షంలో తడిస్తే జ్వరమొస్తుంది అన్న డిఫైన్డ్ ప్రాసెస్ కు కట్టుబడి కోపంతో ఉడికిపోతున్న మా ఆవిడను ఉడికిస్తూ ఓ గంట వర్షంలో బాగా నానిన తర్వాత లోపలికి వచ్చేశాను. 

****************************

ఉన్నట్టుండి ఎండ మొదలైంది. కాసేపటికి చురచురమంటూంది. సరిగ్గా ఇలాంటప్పుడు చెట్టు కిందనిలబడి చెట్టును కుదిపి, ఆ వర్షం చినుకులు మీదపడితే ఎలా ఉంటుందోనని ’మేర్లపాక మురళి’ అనే  శృంగార (సెమీ బూతు) రచయిత శృంగారపురం ఒక కిలోమీటరు అనే ఒక నవల్లో  చెప్పాడు. అది ఒక అందమైన పక్కింటమ్మాయిని ముద్దుపెట్టుకున్నట్టు ఉంటుందిట. నిజమో అబద్ధమో అనుభవజ్ఞులకే తెలుసు.

నిమ్మచెట్టు కిందికెళ్ళి చెట్టును ఊపగానే చినుకుల సంగతేమో కానీ నిమ్మముల్లు వచ్చి చేతికి తగిలి చెయ్యి చురుక్కుమంది. వెధవ ఆలోచనలకు పర్యవసానం ఇలాగే ఉంటుంది.  

ఇంతలో సీతకోకచిలుకల జంట ఒకటి తయారయింది. ఈ మధ్య ఈ జంట తెగ తిరుగుతోంది మా పెరట్లో. ఆ జంటలో ఒక దాన్నైనా పట్టుకోవాలని చాలా సేపు ట్రై చేస్తే ఒక్కటీ దొరకలేదు. కానీ మాంఛి టైమ్ పాస్.  అన్నట్టు సీతాకోకచిలుక రెక్కలను ముట్టుకుంటే వచ్చిన మసి/మరకను బెట్టు పెట్టుకుంటే మంచిగ చదువొస్తుందంట. సంహిత ఫ్రెండు చెబితే నాకు చెప్పింది. 

****************************

సాయంత్రం - మూడు.

1926 లో రాయలసీమలో పప్పూరు రామాచార్యులు అనే మహానుభావుని సంపాదకత్వంలో ఒకానొక పత్రిక మొదలయ్యింది. ఆ పత్రిక పేరు శ్రీ సాధనపత్రిక. ఎలాగైతే భారతి పత్రికను మన ఆంధ్రదేశపు సాంస్కృతిక వారసత్వంగా మన్నిస్తామో, అలాగే శ్రీ సాధన పత్రిక రాయలసీమ తాలూకు సాంస్కృతిక భారతి. చిలుకూరు నారాయణరావు "దత్త మండలాలు" అన్న పేరును నిరసిస్తూ వ్రాసిన పద్యాలు, రాళ్ళపల్లి అనంతకృష్ణశర్మ, గోపాలకృష్ణశర్మ ప్రభృతుల వ్యాసాలు, విద్వాన్ విశ్వం గారి అనేక రచనలూ, ఇంకా నాటి సీమ రచయితల గొప్ప కథలు, కవితలూ, ఇలా ఎన్నిటినో కలబోసుకుని, చాలా యేళ్ళు వెలువడిన పత్రిక ఇది. ఈ పత్రిక కాలగర్భంలో కలిసిపోయిందని అందరూ భావిస్తున్న తరుణంలో అనంతపురంలో ప్రెస్ క్లబ్ లో, మరి ఒకరిద్దరి వద్దా, ఈ పత్రిక దాదాపుగా చినిగి పోతున్న దశలోని కాపీలు దొరికాయి. వీటి గురించి ఆరాటపడి స్కాన్ తీసిన వారు హరినాథరెడ్డి గారనే ఒక ఉపాధ్యాయుడు, ప్రెస్ అకడెమీ వారు, నాగరాజారావు గారనే వయోవృద్ధులు.

మా మిత్రులు కోడిహళ్ళి మురళీమోహన్ ప్రేరణతో ఆ రోజు నాగరాజారావు గారిని కలుసుకోవడం మర్చిపోలేని అనుభూతి. ఆయనను అదివరకే ఓ మారు కలిసినా, ఈ సారి చక్కగా మాట్లాడే అవకాశం కలిగింది. ఆయన ఒక్క సమాచార నిధి. 

సాధన పత్రిక కాపీలను మురళీమోహన్ గారు ఒక వెబ్ సైట్ లో పెడుతున్నారు. ఆ వెబ్ సైట్ ఇది.

http://sreesadhanapatrika.blogspot.in/

****************************

తిరిగి ఇంటికి వచ్చే సరికి వాతావరణం సరిగ్గా, ఎండకూ, వర్షానికి చలికి మధ్యలో ఉంది. దానికి తార్కాణమన్నట్టు మూడురంగుల మేఘాలతో ఆకాశం అలంకరించుకుంది. 

మా పాపను తీసుకుని బండిలో అలా ఓ మారు తిరిగి వచ్చేసరికి చీకటిపడింది. ఏ నాటకానికైనా చివర తెర పడాల్సిందేగా! 

రోజు మాత్రమే కరిగిపోయింది. ఆ పరిమళం తాలూకు అనుభూతి మనసు పొరలలో మనోజ్ఞమైన భావంగా అలానే ఉంది.

"భావస్థిరాణి జననాంతరసౌహృదాని".

Monday, October 20, 2014

అన్నబెల్లె యను దయ్యపు కథ


అది యొక బొమ్మ. బొమ్మ యనగానేమి? ఆటవస్తువు. భౌతికముగ నా యాటవస్తువునకు ప్రయోజనము శూన్యము. మరి మానవులెందుకు యాటవస్తువులను కొనుచుందురు? అది యొక మానసికావసరము. లోకమున ప్రతివస్తువునకూ భౌతికముగనూ, మానసికముగనూ ప్రయోజనముండును. ఆ ప్రయోజనమును గుర్తింపక, భౌతికావసరముననో, లేక కేవలమానసికావసరమాత్రవిశేషముగనో ప్రాధాన్యతను నిర్ణయించుట మానవుని స్వభావదోషము. దీపావళి పండుగ గలదు. ఆనాడు మాతాబాలు కాల్చుట యొక సాంప్రదాయము. మాతాబాలు వెలిగించుట వ్యర్థమగు ఖర్చని కొందరందురు. ఇవతలి వాడు "అది సత్యభామ నరకుని సంహరించిన తరుణమును గుర్తించుకొనుటకై యేర్పడిన యేర్పాట"ని జెప్పబోవును. అవతలివాడందులకంగీకరింపడు. ఈతని సాంస్కృతికావసరమును యాతడు గమనింపడు. లోకపు తీరిట్లుండును.

అతడామె ప్రణయసామ్రాజ్యమునకు సమ్రాట్టు. ఆమె యాతని ప్రణయిని. వారువురి వివాహబంధము యొక అందమైన కావ్యము. ప్రకృతమాయమ గర్భము దాల్చినది. ఒకదినము జాన్ ఆమెతో నిట్లనెను.
"ఏమోయీ! నీకేమైననూ కోరికలున్నవా? చెప్పినచో తీర్తును."
"నాకేమియునూ వద్దు."
"అట్లు కాదు. నీకు కాకపోయిననూ, నీ యందున్న ప్రాణికి ఏమైన కోరికలుండవచ్చును."
"ఆ ప్రాణికి బాహ్యప్రపంచము తెలియదు. ఆ యవసరముండదు లెండు."
"అట్లనకోయి. గర్భస్థశిశువు ప్రపంచమును గమనించునని, అందులకొక తీరు గలదని వైద్యులు పరిశోధించుచున్నారు."
మియా ఫక్కున నవ్వి యిట్లనెను." మీరలు కోట్లరూపాయల ధనము వెచ్చించి జేయు పరిశోధనాఫలితము నన్నడిగిన ధనమవసరము లేకనే జెప్పియుందును గదా!"

జాన్ కూడా నామె నవ్వుతో శ్రుతి గలిపెను.

మరుసటి రోజు జాన్ ఒక పెద్ద మంజూషికను దెచ్చెను. మియా కనులను మూసి, ఆ పేటికను తెరచెను. ఆ పెట్టెలోనొక బొమ్మ యున్నది. మియా, జాన్ ను విస్మయానందముల గాంచెను. "ఏమండీ! నేనెన్నడో యడిగిన బొమ్మ గదా యిది". "అవునోయి, నిన్న యే కోరిక లేదంటివి" యని మేలమాడెను. పాండురములైన యామె గండద్వయమున రాగోదయమాయెను. ఆమె యా బొమ్మను మిగిలిన బొమ్మలతో గలిపి ముఖ్యమైన గదిలో నుంచెను.

********************

అదే ఆమె చేసిన తప్పు.

ఆ బొమ్మ భవిష్యత్తులో ఒక దుష్టశక్తికి నెలవవుతుందని ఆ క్షణంలో ఆమెకు తెలీదు. చాలా మామూలుగా ఆ బొమ్మను సర్దుతూ, "ఇప్పటికి మొత్తం సెట్టు పూర్తయ్యింది కదండీ" అంది.

దూరంగా ఒక తీతువు పిట్ట వికృతంగా అరుస్తూ వెళుతోంది.

********************

గడియారం తాలూకు రేడియం డయల్ పన్నెండు గంటలని చూపిస్తోంది. దంపతులిద్దరూ నిద్రపోతున్నారు. ఉన్నట్టుండి ఉలిక్కిపడి లేచింది మియా. పక్కనే పడుకున్న జాన్ ను తట్టి లేపింది.

"పక్క యింట్లో ఏదో చప్పుడవుతోంది" చెప్పింది మియా.
"ఉండు చూసొస్తాను" చెప్పాడు జాన్.

మియా బయటకు వచ్చింది. చలిగాలి రివ్వున ఒడుతోంది.

పక్కింట్లో భార్యాభర్తల మధ్య గొడవ జరుగుతోంది. ఆ గొడవను బయటనుండి చూసాడు జాన్."నీవిప్పుడే అంబులెన్స్ కు ఫోన్ చేయి. నేనిప్పుడే వస్తాను" చెప్పి బయటకు పరిగెత్తాడు.

ఆమె ఫోన్ చేస్తుండగా జరిగిందిది.పక్కింటి జంట వేగంగా పరిగెత్తి మియా ఇంట జొరబడ్డారు.

భార్యను కత్తితో పొడవబోయాడతడు. ఆమె అతని గుండెలపై గుప్పిళ్ళతో గుద్దుతూ గింజుకోసాగింది. ఆ ఘటనలో దుండగుడు మియాను గాయపర్చాడు. ఆపైన అతడామెను కత్తితో పొడిచాడు.

పోలీసులు సమయానికి రావడంతో పరిస్థితి సద్దుమణిగింది. అయితే హంతకుడు తన భార్యను పొడిచినప్పుడు ఆ రక్తపు చుక్క పక్కన బొమ్మపై పడింది. ఆ చుక్క బొమ్మ కంటిలో పడి తెల్లటి ఆ బొమ్మ కళ్ళ చివర సన్నటి రక్తపు చారిక నిండడం ఎవరూ గమనించలేదు.

********************

యిది ఇట్లుండ, ఒకనాడు వఱువాత మియా తన నిజగేహమున ఊహావశంబై, వసనమునొక్కదానికి సాధింపనెంచి కుట్టుయంత్రము నవశముగ నాక్రమించి సమయమతిక్రమించుట యెంచక కర్మావశిష్టయై ఉపవిష్టయైనది. అంతట యరమనె (వంటగది) యందు పొయ్యి తనంతట తనే వెలుంగుటం జేసి, యా మంట యంతంతన్ మిక్కుటమై, యగ్ని ప్రమాదమునకు దారితీసెను. మియా యా తెరంగునెఱింగి మంటలనార్పునంత ఆ నిప్పు యందు మరుగుననున్న ప్రేతాత్మ యామెనాక్లిష్టంబొనర్చి కబళింపసొచ్చెను. సమయమునకు యెవరో వచ్చి కాపాడిరి.

మియాకు నెలలు నిండి పనసపండువంటి పసిబిడ్డను ప్రసవించెను. అటపై యా దంపతులు ప్రేతనిలయమైన యా గేహమును వీడి మరియొక నూత్నగేహమున వసింపనిచ్చగించిరి.

రామేశ్వరము పోయిననూ శనేశ్వరము వీడనట్టుల కొత్త ఇంటనూ ఆ యింతికి కంట నిద్ర కరువాయెను. ప్రేతావశిష్టమైనక్రీడాఖండమఖండముగ నీ నూత్నగేహమున యాహ్వానము లేని యతిథి వోలె నరుదెంచెను. ఒకదినంబున మియా సరుకుల కొనుటకవసరంబై, వీధిని యిచ్చంబోవుచుండనామెకు యొక యంగడి కానంబడియెను. ఆ పుస్తకములయంగడి ఎవెలిన్ యను నామెది.

**********************

జ్ఞాపకాల దాహంతో అనుక్షణం తపిస్తూ, జీవితమెందుకో తెలియక, మరణాన్ని వెతుక్కోలేక, జీవిస్తూ మరణిస్తున్న నాకెందుకమ్మా నేస్తం, ఒయాసిస్సులా కనిపించావు? మళ్ళీ ఆ ఒయాసిస్సును చేరబోతే, ఎక్కడ దాహాన్ని తీర్చవలసి వస్తుందోనని నేనొక ఎండమావినని కల్లలెందుకు నేస్తం? ఏదీ ఆశించకపోయినా, స్నేహానికి వెలకడుతున్నానని నా హృదయాన్ని ఎలా అంచనా కట్టావమ్మా? ఎవ్వరూ లేని నాకు అమూల్యమైనది నీ స్నేహమేనని తెలుసుకోలేవా పిచ్చితల్లీ?

ఎవెలిన్ మియాను పలుకరించింది. అది మొదటి పలుకరింపు. ఆ క్షణంలో ఎవెలిన్ కు గుర్తొచ్చినది తన కూతురు. సరిగ్గా కొన్నేళ్ళ ముందు ఒక ఏక్సిడెంట్లో మరణించిన తన కూతురు. బ్రతికి ఉంటే సరిగ్గా మియా వయసు ఉండి ఉండేది.

ఎవెలిన్ ఆపైన మెల్లగా అయినా స్ఫుటంగా మియాతో స్నేహం చేసింది. భర్త లేని వేళల్లో ఆమెకు చేదోడువాదోడయ్యింది. అంతే కాక, మియా ఇంటనున్న ప్రేతాన్ని వదిలించడానికి తనవంతు ప్రయత్నం చేసింది.

**********************

జాన్ మియా దంపతులకు నొక చర్చి మతగురువు తెలిసియుండెను. యాతడు వారి యింటనున్న బొమ్మనూ, బొమ్మనావహించిన ప్రేతాత్మను వదిలింపనెంచి, యా బొమ్మను తీసికొని చర్చ్ కు వచ్చెను.

ఫాదర్ చర్చి తలుపు వద్దకు వచ్చేడు. ఏదో అనుమానం వచ్చి వెనక్కు చూసేడు. అక్కడ - ఒక నల్లని నిశ్చలమైన ఆకారం. పై నుండీ క్రిందివరకూ వ్రేలాడుతున్న అంగీ, చింపిరి జుత్తూ...

అది కాదు అతడు చూస్తున్నది. ఆ ఆకారం కన్నుల్లో నిర్లిప్తత, ఆ నిర్లిప్తత వెనకున్న క్రౌర్యం. ఛప్పున తలతిప్పి చర్చి లోపలికి అడుగుపెట్టబోయేడు.

ఒక్క క్షణం అతనికి ఏం జరిగిందో అర్థం కాలేదు. ఏదో రాక్షసహస్తం విసిరేసినట్టు రోడ్డుపైన పడ్డేడు. నోరు తెరిచి యేదో చెప్పబోయాడు. మాట రాలేదు. 

నా ప్రస్థానం ఇందుకా నేస్తం? నా స్నేహం నీతో మాట్లాడటానికే కాదమ్మా, నీకోసం ప్రాణాలివ్వటానికి కూడా. 

**********************

అన్నబెల్లె దయ్యం చివర్న ఏమయ్యింది అన్న ముక్క మాత్రం సినిమాలో చూడండి. :)