Friday, August 8, 2008

ఉద్యోగ భారతం - ముగింపు

(గత టపా తరువాయి)

కష్టాలకున్న ఐకమత్యం, సుఖాలకు లేదు.వస్తే, కష్టాలు అన్నీ ఒక్కసారే వచ్చి పడతాయి అని ఎక్కడో చదివాను. అది స్వయంగా నాకూ జీవితంలో అనుభవమైంది.

ఇంటి పరిస్థితుల దృష్ట్యా, అనివార్య కారణాల వలన పూనాలో సాగుతున్న ఉద్యోగం విరమించుకుని, తిరిగి రావాల్సి వచ్చింది నాకు. సరే, ఇక్కడ మా వూళ్ళోకి తిరిగి రాగానె తెలిసిన సమాచారం,మా లెగ్గు మిత్రులు నలుగుర్లో ఒకడు, అదేదో Mainframes course, 45 రోజుల్లో పూర్తి చేసి, ఓ సంస్థలో చేరి, ఓ నెల తిరక్కుండానే తన ఉక్కు పాదాన్ని అమెరికా పై మోపాడు!

నాకు అలాంటి ఆశలు లేవు, అయితే, మా వూరికి దగ్గర ఉన్నబెంగళూరు నగరంలో ఓ ఉద్యోగం చూసుకోవాలి అని.మా నాన్న ఆనందానికి పగ్గాలు లేవు.ఆయనకు బంధుప్రీతి జాస్తి. తన బంధువులు నాకు ఉద్యోగం చూసి పెడతారని వెర్రి ఆశ ఆయనకు. నాకు అస్సలు ఇష్టం లేదు ఇలాంటివి. అయితే, వేరే మార్గమే లేదు! మా వాళ్ళు కేవలం మాట్లాడ్డానికే తప్ప, సహాయం మాట వచ్చేసరికి, చేయి చూపుతారని నాకు తొందరలోనే తెలిసింది. పైగా, నేను నగర వాతావరణానికి చెందిన వాణ్ణి కాకపోవడంతో ఓ రకమైన చులకన భావం! సహాయం మాట అటుంచి, అడుగడుగునా ఆటంకాలు.

అది ఒకందుకు మంచిదే అయింది.

విధిలేని పరిస్థితుల్లో, ఓ ప్రముఖ mainframes సంస్థలో చేరేను. అక్కడ కోబాల్ నేర్పిస్తున్నారు. ఆ కోబాల్ లో ఒక్క ముక్క అర్థమయి చావలేదు నాకు! మిగిలిన జనాభా అంతా కుమ్మేస్తున్నారు. సరే, నా పాత టెక్నిక్ ప్రయోగించాను. ఓ మేధావి పాస్వర్డ్ సంగ్రహించి, అతని ప్రోజెక్ట్ ఒకటి కాపీ చేసుకున్నాను. ఆ ప్రోజెక్ట్ ను రకరకాల మార్పులు చేసి, పరిశీలించేసరికి అర్థమైంది కాస్త.

ఇంతలో, ఆ సంస్థ ఉద్యోగం గ్యారంటీ అని నమ్మజూపి, ఉద్యోగాలు లేవు అని చెప్పేసరికి, అక్కడ జనాభా తిరుగుబాటు లేవదీశారు. ఆ సంస్థ వారు, తీసుకున్న సొమ్ములో కొంత సొమ్ము తిరిగి ఇచ్చేసి, మాలో ఓ రెండు నెల్ల పాటు ట్రయినింగు కొనసాగించండి అని అని చెప్పారు. నేనూ, ఇంకో నలుగురు మాత్రం అలా కంటిన్యూ అయాము. ఆ రెండు నెల్ల తర్వాత నాకు ఓ చోట జీతం లేని పని దొరికింది.

ఆ జీతం లేని సంస్థలో పని చేస్తున్న వాళ్ళం మేము. అయితే, ఆ సంస్థ పేరు తమ రెస్యూమె లలో పెట్టుకుని, చివరకు ఆ సంస్థ పేరునే చెడగొట్టారిక్కడ.

అప్పట్లో ఈ సాఫ్ట్వేర్ సంస్థలలో, హెచ్ ఆర్ వారి ఆధిపత్యం కాస్త హెచ్చుగా ఉండేది. వాళ్ళకు టెక్నికల్ విషయాలు తెలియకపోయినా, తెలిసినట్టు ఫోజు కొట్టే వారు.

ఓ కంపనీలో, నేనూ, నా మిత్రుడు (అతను MTech) వెళ్ళాము.అక్కడ హెచ్ ఆర్ వారు నా మిత్రుని మొదట ముఖాముఖి జరిపారు. తరువాతి వంతు నాది. నేను ఆ ఇంటర్వ్యూ చాలా బాగ చేసాను. బయటకు వచ్చి ఇద్దరం సమాధానాలు సరిచూసుకున్నాము. నా మిత్రుడు సరిగ్గా చేయలేదు, నావి దాదాపు అన్నీ కరెక్ట్ అని తేలింది. అయితే, ఆ కంపనీ హెచ్ ఆర్ వారు, మొదట తనను ముఖాముఖీ జరిపారు కదా, ఆయన MTech కాబట్టి, తన సమాధానాలన్నీ కరెక్ట్ అని డిసైడు అయిపోయి, నన్ను రిజెక్ట్ చేసారు.ఈ సంగతి, అదే కంపనీలో పని చేస్తున్న వ్యక్తుల ద్వారా విశ్వసనీయంగా తెలిసింది.అయితే, నా మిత్రుని కూడా, తర్వాతి రవుండ్ లో బయటకు పంపేశారు.

ఇలాంటి అనేక "Get back to you" ( మృదులాంత్రపు ఉద్యోగ ముఖాముఖీలో, అభ్యర్థి ఎంపిక కాకపోతే, ’ఎన్నిక కాబడలేదు’ అని చక్కగా చెప్పరు. We'll get back to you" అని చా....లా పాలిష్డ్ గా చెప్పడం ఆనవాయితీ) ల తర్వాత, ఓ రోజు.

తాతబ్బాయ్ మృదులాంత్రపు బాధితుడే. నాతో బాటు కాంప్లెక్స్ (హాస్టల్) లో ఉండేవాడు. తనూ, నేను కలిసి ఓ ముఖాముఖి కి వెళ్ళాం. అక్కడ ఓ రాత పరీక్ష. అందులో నేను తనకు సహాయం చేశాను. ముఖాముఖిలో మాత్రం తను సెలెక్ట్ అయాడు.

ఆ తరువాత రోజు, తనో ముఖాముఖికి వెళ్ళాడు. వెళ్ళి, అక్కడి విశేషాలన్నీ నాకు పూస గుచ్చినట్టు చెప్పేడు.తర్వాత ఆ ముఖాముఖి కి నేను వెళ్ళి, సెలెక్ట్ అయేను.

జీవితం గాడిలో పడింది.

ఆ గాడిలో పడ్డ జీవితం, ఓ మూడు కంపనీల మార్పు తర్వాత కూడా, ఇప్పటికీ, గానుగెద్దు జీవితం లా సాగుతూనే ఉంది!

(సమాప్తం)

Thursday, July 31, 2008

ఉద్యోగ భారతం - పూనా పర్వం

(గత టపా తరువాయి)

ఓ రోజు ఉదయం, పూనాలో చేతిలో లగేజీతో, పూనా, విమాన్ నగర్ లోని నా మిత్రుడి, అన్న గారి మిత్రుడి
రూములో దిగేను.పూనా విమాన నగర్,"నా మిత్రుడి అన్న గారి మిత్రుడి" రూము, నా లాంటి
అథితి,అభ్యాగతులతో (దండగమారి కేసులతో) కిటకిటలాడేది. నేను వెళ్ళిన సమయానికి అక్కడ మా వాడు
లేడు.వాళ్ళకు నన్ను నేను సైగలతో పరిచయం చేసుకున్నా (వాళ్ళకు హిందీ, ఇంగ్లీషు తప్ప వేరే భాషలు రావు, నాకు తెలుగు తప్ప వేరే యోగ్యత లేదు)


పూనాలో అడుగు పెట్టిన వేళా విశేషమో, లేదూ, పూనా లో మాకు ఆశ్రయమిచ్చిన వాళ్ళ ప్రార్థనలు ఫలించాయో
యేమో, సరిగ్గా 4 రోజులకో చిన్న ఉద్యోగం సంపాదించేము, నేనూ, నా మిత్రుడు ఇద్దరం ఓ ఫాక్టరీలో.పూనాకు
25 మైళ్ళ దూరంలో ఉన్న ఆళందీ అనబడే ఓ గ్రామంలో ఆ ఫాక్టరీ.నా మొదటి జీతం 955 రుపాయలు. 45
రుపాయలు, టీ కి కటింగు పోగా.


అంత వీజీగా ఉద్యోగమా అని డవుట్ వచ్చిందా? దానికి ఓ చిన్న మతలబు. మహారాష్ట్రలో, B.Tech అంటే,
ఆ అబ్బాయి IIT లో చదివాడు అని. మిగిలిన కాలేజుల్లో అంతా B.E డిగ్రీలు.నాది JNTU, B.Tech
డిగ్రీ. నా డిగ్రీ B.Tech అనగానే అక్కడ ఆ ఫాక్టరీ యజమాని ఆనందంతో మూర్చపోయి ఉద్యోగం ఇచ్చాడు. (ఆ కంపనీ తర్వాత మూతపడింది అని విన్నాను!)


ఆళంది గ్రామం గురించి కొన్ని విశేషాలు. ఇంద్రాణీ నది ఒడ్డున ఉన్నఈ గ్రామం గురించి దాదాపు మరాఠీ వారికి
అందరికీ తెలిసి ఉంటుంది. 13 వ శతాబ్దంలో మహారాష్ట్రలో ఙ్ఞానదేవుడనే గొప్ప మహానుభావుడు జన్మించాడట.
ఆయన చిన్న వయసులోనే ఙ్ఞానేశ్వరీ అని భగవద్గీత కు వ్యాఖ్యానం రాసేడు. ఈయన సమాధి, ఈ వూళ్ళో
ఉంది. ఈ ఊరి నిండా ధర్మ శాలలు.చిన్నప్పుడే, ఈ వూరికి వచ్చి మధుకరం (మధుకరం - తుమ్మెదలు
పువ్వు పువ్వునా వాలి తేనె సేకరించినట్టుగా అన్న అర్థం) చేసుకుంటూ అభంగాలు, ఙ్ఞానేశ్వరీ వల్లించే
విద్యార్థులు!


ఇంకా ఓ ఓపన్ ఎయిర్ థియేటర్/టెంట్ (స్వదేశ్ సినిమాలో లా)...ఇంద్రాణీ నదిపైని అందమైన
సాయంత్రాలు...ఊరి పక్కన పంట పొలాలు...ఆ పొలాల మధ్య, పిందెలతో విరగకాసి, తనలో తానే ముసి
ముసి నవ్వులు నవ్వుకుంటున్న పెద్ద మామిడి చెట్టూ...


నాకు వచ్చే 1000 రుపాయలలో, 175 గది కిరాయికీ, 350 మెస్సు ఖర్చులకూ, మిగిలిన 200
అదనపు ఖర్చులకూ పోగా, దాదాపు 200 రుపాయలు నెలకు మిగిలేవి. (20 శాతం!)
(ఇప్పుడు 10 యేళ్ళ తర్వాత, జీతం అప్పటి జీతానికి ఎన్నోరెట్లయినా పొదుపు మాత్రం శూన్యం! నిజం,
సోడెక్సో మీదొట్టు!)


సరే..ఈ ఊళ్ళో నాలుగు నెలలున్నాను.మధ్యలో ఓ ఇంటర్వ్యూ లో పాల్గొన్నాను. ఆ కంపనీ రెసెప్షనిస్ట్ ను
చూడగానే కళ్ళు చెదిరిపొయాయి. పైగా, ఆమె నవ్వుతూ పలకరించింది! ఆ ఇంటర్వ్యూలో సెలెక్ట్ అవడంతో
ఆ ఉద్యోగానికి మారేను. ఆ రెసెప్షనిస్ట్ ను మనసారా ప్రేమించసాగాను. ఆమె కూడా ఆమె
ఉద్యోగాన్ని మనసారా ప్రేమిస్తూ, వచ్చిన అందరితోనూ, నవ్వుతూ పలకరించడం చూసి, నా మనసు విరిగి
పోయింది. "ప్రేమ పాచిపోయిన పాయసం లాంటిది. అది త్యాగాన్ని కోరుతుంది" అని, నా మనసును సమాధాన
పర్చుకుని, ఆమెకు బదులుగా, నా అభిమాన నటి మమతా కులకర్ణి ని ప్రేమించసాగాను.

నా మిత్రుడు అంతకు ముందే, పూనాలో ఉన్నవాళ్ళ మావయ్య ఇంటికి వెళ్ళి ఇంకో ఉద్యోగంలో మారేడు.

పూనా అంటే, నా నిఘంటువులో అర్థం ’అందమైన అమ్మాయిలు’ అని.పూనాలో ఓ పది మంది అమ్మాయిలు
కనిపిస్తే, అందులో, కనీసం 8 మందిని తిరిగి మళ్ళీ చూడాలనిపిస్తుంది.సాయంత్రం ఉద్యోగాలనుండీ, కాలేజుల
నుండీ తిరిగి వస్తున్న వేళల్లో కూడా, యే మాత్రం అలసట కనిపించకుండా, కడిగిన ముత్యాల్లా కనిపించడం,
ఇక్కడి అమ్మాయిల ప్రత్యేకత.


నా రూం మేటు అక్కడ ఓ ప్రముఖ అమ్మాయిల కాలేజీలో లైబ్రేరియను. నాకు తీరిక ఉన్నప్పుడల్లా, వాడు
కాలేజీ లో ఉన్నప్పుడు నాకు వాడితో రూమ్ కీ ఇప్పించుకోవడం లాంటి ’అవసరం’ పడేది, వాళ్ళ కాలేజీకి వెళ్ళి
తనని కలిసే వాణ్ణి. (అక్కడ మగ వాళ్ళను లోపలకు అనుమతించరు, నా లా 'జెనుయిన్' కేసులకు ఎక్సెప్షన్!)


నా మిత్రుడి మావయ్య, Pune Film and Telivision institute of India లో మేకప్
విభాగానికి అధిపతి. ఆయన పూనా లోని ఓ మంచి సెంటర్ లో ఓ బ్యూటీ పార్లర్ తెరిచేడు. అంకుల్ బిజినెస్స్
ఒకటీ, మా బిజినెస్స్ ఒకటీనా? ఈ బ్యూటీ పార్లర్ ను కనిపెట్టుకుని ఉన్డే బాధ్యత మాది! (ఆ బ్యూటీ పార్లరు
మూతపడిందని వేరే చెప్పాలా? 6 నెలల్లో ఆ పని జరిగింది. అలానే, నా మిత్రుడూ వాళ్ళ మావయ్య ఇంటి
నుండీ వచ్చేసేడు.గెంటేశారా, లేదు లేదు తోశేసారు.అయితే, ఆయన తిరిగి మళ్ళీ ఆ బిజినెస్సు పునరుద్ధరించి, ఇప్పుడు పూనాలో చాలా ఫేమస్ అయాడు(ట) లెండి.
)

పూనా సిటీ బస్సుల్లో ఇంకో ఫెసిలిటీ. ఇక్కడ లాగా, అమ్మయిలకు ప్రత్యేకమైన సీట్లు ఉండవు. పక్కన ఉన్న
అమ్మాయి గురించి మేము తెలుగులో మాట్లాడుకుంటున్నా, వారికి అర్థమయేది కాదు!


నా ఉద్యోగం అలా సాగిపోతోంది. 3 నెలల తర్వాత మరో ఉద్యోగం మారేను.ఇది ఓ ప్రముఖ స్టీలు సంస్థ. ఆ
అనుభవం జీవితంలో బాగా ఉపకరించింది.


నేను పని చేసేది ఫాక్టరీలో. ఓ రోజు ఏదో పని మీద కంపనీ ఆఫీసుకు వెళ్ళాను. కొరెగావ్ పార్క్, అక్షర్ ధామ్
అన్నచోట. మంచి పాష్ లొకాలిటీ అది. అక్కడ చాలా మంది ఫారీనర్స్, ముదురు రంగు దుస్తుల్లో
తిరుగుతున్నారు. కొంచెం విచిత్రమైన వాతావరణం.ఆ అక్షర ధామ్ పక్కన రజనీష్ ధామ్ అని ఓషో ఆశ్రమం.
అప్పట్లో, ఓషో గురించి పెద్దగా తెలియదు నాకు. (ఇప్పుడు నేను తనకు పంఖాని)


అలా మన్మోహన్ సింగ్ ప్రభుత్వంలా ప్రశాంతంగా సాగిపోతున్న జీవితంలో ’సాఫ్ట్ వేర్’ అన్న అవిశ్వాస తీర్మానం
ప్రవేశించింది!

(సశేషం)