Saturday, October 6, 2012

ఒక జీవి మినీ ఆత్మకథ!

ముగ్గుబట్టలా తెల్లగా పండిన జుట్టు, నల్లటి కళ్ళు. చక్కని ఛాయ గల శరీరం. తన పేరు సుధాకరరావు.

సుధాకరరావు లో ఎన్నో కళలు! తన పేరుకు తగ్గట్టు!

పొద్దున లేవగానే వ్యాహ్యాళికెళ్ళాలి. అయితే తను ఒంటరిగా వెళ్ళలేడు. తనకు సంబంధించిన వాళ్ళు ఎవరైనా తీసికెళ్ళాలి. ఇంట్లోవాళ్ళు తీసికెళుతుంటారు. తనకొక హోదా, స్టేటస్ ఉన్నది. తనను తీసికెళ్ళే వాళ్ళు ఆ స్టేటస్ ను కాపాడతారు, కాపాడాలి కూడా. ఒక్కొక్క సారి తనకు సాధారణ జీవుల పట్ల ఆత్రుతను, అభిమానాన్ని చూపించాలని ఉంటుంది. "నేను సైతం భువనఘోషకు వెఱ్ఱిగొంతుకు విచ్చి మోసాను" - అన్న శ్రీశ్రీ లెవెల్లో జాతి భేదాలని రూపుమాపడానికి కనీసం గొంతెత్తి అరవాలని, తన శృంఖలాలను తెంచుకోవాలని ఉంటుంది.

అయితే ప్రోటోకాల్ ఒప్పుకోదు. ఆ విషయంలో తను అస్వతంత్రుడు.

తన తిండి కూడా ప్రత్యేకం. ఆ విషయంలో కూడా తన వాళ్ళు ఎంతో శ్రద్ధ వహిస్తారు. తిండి ఒకటే కాదు, సాధారణంగా కూడా అందరూ కూడా తనంటే ఇష్టం చూపిస్తారు. అయితే ఒక్క విషయం మాత్రం తనను బాధిస్తుంది. తన తోటి వాళ్ళ లాగా స్వేచ్ఛగా తిరగాలని, పరుగెత్తాలని ఉంటుంది. ఒక్కో సారయితే గట్టిగా అరవాలనీ కూడా అనిపిస్తుంది. అయితే తను శృంఖలాబద్ధుడు. తనకు హోదా, స్టేటస్, సౌకర్యాలు, ఇలా సర్వమూ అమరాలంటే ఇది తప్పదు. స్వేచ్ఛ కావాలంటే మిగిలినవన్నీ దొరకవు. ముఖ్యంగా freedom of speech. ఎక్కడో ఒక చోట రాజీపడాలి. ఇది ఒక రాజీ లేని existential dilemma. అంతే!

స్వేచ్ఛ దొరకలేదు కదా అని ఆ కసిని మనసులో నింపుకుని తనవాళ్ళపై కక్ష గట్టే విశ్వాసఘాతకుడు కాదు తను. ప్రాణం పోయినా సరే తన వాళ్ళను రక్షించడానికి నడుం కట్టుకునే ఉంటాడు. రాత్రి పూట తనకు నిద్రపట్టదు. ఎంత చిన్న అలికిడి అయినా ఛప్పున మెలకువ కలుగడం తనకు దేవుడిచ్చిన వరం లాంటి శాపం, శాపం లాంటి వరం కూడా.

తనలో ఇలాంటి కళ ఉందని తెలిసిన తర్వాత ఆ వీధిలోకి దొంగలు అడుగుపెట్టకపోవడంలో ఆశ్చర్యమేముంది?

ఒకమారు తను తన వాళ్ళతో వ్యాహ్యాళి కెళుతుంటే తనలాంటి శృంఖలాబద్ధమైన మరొక ప్రాణి ఎదురొచ్చింది. ఆ ప్రాణికి హాయ్ చెబుదామని పరిచయం పెంచుకుందామని మనసు పీకింది. తనవాళ్ళు ఆ రోజు యే కళనున్నారో యేమో, తనను కాస్త చూసీ చూడనట్లుగా వదిలారు. సహజీవిని పలుకరించి తన గురించి వివరాలు తెలుసుకుని జీవితంలో సేద తీరిన
ఆ క్షణాలు మరపురానివి. అయితే తనకు ప్రోటోకాల్ సడలించడానికి ’అసలు’ కారణం వేరే ఉందని తెలిసింది. హు! అందరూ ఇంతే!

ఓ మారు తనకు జబ్బు చేసింది. ఎంత హడావిడి పడ్డారో అందరూ? డాక్టర్ దగ్గరకు తీసికెళ్ళారు. అక్కడ డాక్టర్ చేతిలో సూదిని చూడగానే కళ్ళు బైర్లు కమ్మాయి. ఎన్నడూ బర్రున చీది కూడా ఎరుగని జీవితం కదా! అయితే డాక్టర్ తాలూకు బలప్రయోగం నిర్దాక్షిణ్యంగా జరిగింది. అందరూ ఓదార్చారు.

మరో రోజు ఎవరో కొత్తవాళ్ళు ఇంటికొచ్చారు. కాసేపటికి అందరూ నన్ను మందలించడమే. ఇంతకూ అక్కడ జరిగినదేమిటి? ఆ వచ్చిన కొత్త వ్యక్తులు నమ్మకస్తుల్లా లేరు. స్వీయ చాదస్తం ఎలాగైనా ఉండనీ కాక, అలాటి వాళ్ళ గురించి తన వాళ్ళకు చెప్పడం మర్యాద కాదా? అలా చేయడం తప్పా? చెబితే వినరు, సరే వాళ్ళబాధలేవో వాళ్లే పడనీ. అయితే ఇదే
అలవాటు కొంపముంచిందొక రోజు.

(దుర్)అలవాటు ప్రకారం ఇంటికి వచ్చిన పెద్ద మనిషిని నఖశిఖపర్యంతం చూసి, అతనిపై అనుమానాన్ని వ్యక్తం చేయగానే - నన్ను ప్రాణంగా చూసుకున్న వాళ్ళు కర్ర ఝళిపించారు. ఇది శరీరంపై కాదు, మనసుపై కొట్టిన దెబ్బ.

కానీ!

ప్రతి కుక్కకు ఒకరోజు వస్తుంది. తనకు కూడా. తనూ కుక్కే!
ఈ మజ్జన ఊరకుక్కలకు జూలీ,టామీ, స్నూపీ లాంటి ఇంగిలీసు పేర్లు, ఇంట్లో కుక్కలకు తెలుగు పేర్లు డిసైడు చేస్తన్నారు. అటువంటి వాళ్ళు దొరకటం అదృష్టం. వాళ్ళపై విశ్వాసం నిరంతరంగా ఉంటుంది. అయితే తన బ్రతుకు మాత్రం కుక్క బ్రతుకే. ఇదే existential dilemma అంటే!

(చాలారోజుల తర్వాత రామనాథరెడ్డి గారి బ్లాగు చదివి, అక్కడ నా వ్యాఖ్య చూసి ఈ సొల్లు రాశాను)

2 comments:

  1. హహహ... ఇలా రెండు లైన్స్ చదవగానే అర్ధం అయిపోయిందండీ.. ;) ;)
    వంశీ రాసిన ఒక కధ గుర్తొచ్చింది..;) ;)

    ReplyDelete
  2. హహ. బాగా రాశారు కానీ, తొందరగానే తెలిసిపోయింది ఇది కుక్క ఆత్మకథ అని :)

    ఇంతకీ "అసలు" కారణమేమిటో చెప్పారు కాదు!

    ReplyDelete

టపా స్ఫూర్తికి, ఉద్దేశ్యాలకు విరుద్ధంగా చేసే వ్యాఖ్యలు అనుమతింపబడవు. ఈ విషయంపై సర్వహక్కులు బ్లాగు యజమానివే.