Friday, August 8, 2008

ఉద్యోగ భారతం - ముగింపు

(గత టపా తరువాయి)

కష్టాలకున్న ఐకమత్యం, సుఖాలకు లేదు.వస్తే, కష్టాలు అన్నీ ఒక్కసారే వచ్చి పడతాయి అని ఎక్కడో చదివాను. అది స్వయంగా నాకూ జీవితంలో అనుభవమైంది.

ఇంటి పరిస్థితుల దృష్ట్యా, అనివార్య కారణాల వలన పూనాలో సాగుతున్న ఉద్యోగం విరమించుకుని, తిరిగి రావాల్సి వచ్చింది నాకు. సరే, ఇక్కడ మా వూళ్ళోకి తిరిగి రాగానె తెలిసిన సమాచారం,మా లెగ్గు మిత్రులు నలుగుర్లో ఒకడు, అదేదో Mainframes course, 45 రోజుల్లో పూర్తి చేసి, ఓ సంస్థలో చేరి, ఓ నెల తిరక్కుండానే తన ఉక్కు పాదాన్ని అమెరికా పై మోపాడు!

నాకు అలాంటి ఆశలు లేవు, అయితే, మా వూరికి దగ్గర ఉన్నబెంగళూరు నగరంలో ఓ ఉద్యోగం చూసుకోవాలి అని.మా నాన్న ఆనందానికి పగ్గాలు లేవు.ఆయనకు బంధుప్రీతి జాస్తి. తన బంధువులు నాకు ఉద్యోగం చూసి పెడతారని వెర్రి ఆశ ఆయనకు. నాకు అస్సలు ఇష్టం లేదు ఇలాంటివి. అయితే, వేరే మార్గమే లేదు! మా వాళ్ళు కేవలం మాట్లాడ్డానికే తప్ప, సహాయం మాట వచ్చేసరికి, చేయి చూపుతారని నాకు తొందరలోనే తెలిసింది. పైగా, నేను నగర వాతావరణానికి చెందిన వాణ్ణి కాకపోవడంతో ఓ రకమైన చులకన భావం! సహాయం మాట అటుంచి, అడుగడుగునా ఆటంకాలు.

అది ఒకందుకు మంచిదే అయింది.

విధిలేని పరిస్థితుల్లో, ఓ ప్రముఖ mainframes సంస్థలో చేరేను. అక్కడ కోబాల్ నేర్పిస్తున్నారు. ఆ కోబాల్ లో ఒక్క ముక్క అర్థమయి చావలేదు నాకు! మిగిలిన జనాభా అంతా కుమ్మేస్తున్నారు. సరే, నా పాత టెక్నిక్ ప్రయోగించాను. ఓ మేధావి పాస్వర్డ్ సంగ్రహించి, అతని ప్రోజెక్ట్ ఒకటి కాపీ చేసుకున్నాను. ఆ ప్రోజెక్ట్ ను రకరకాల మార్పులు చేసి, పరిశీలించేసరికి అర్థమైంది కాస్త.

ఇంతలో, ఆ సంస్థ ఉద్యోగం గ్యారంటీ అని నమ్మజూపి, ఉద్యోగాలు లేవు అని చెప్పేసరికి, అక్కడ జనాభా తిరుగుబాటు లేవదీశారు. ఆ సంస్థ వారు, తీసుకున్న సొమ్ములో కొంత సొమ్ము తిరిగి ఇచ్చేసి, మాలో ఓ రెండు నెల్ల పాటు ట్రయినింగు కొనసాగించండి అని అని చెప్పారు. నేనూ, ఇంకో నలుగురు మాత్రం అలా కంటిన్యూ అయాము. ఆ రెండు నెల్ల తర్వాత నాకు ఓ చోట జీతం లేని పని దొరికింది.

ఆ జీతం లేని సంస్థలో పని చేస్తున్న వాళ్ళం మేము. అయితే, ఆ సంస్థ పేరు తమ రెస్యూమె లలో పెట్టుకుని, చివరకు ఆ సంస్థ పేరునే చెడగొట్టారిక్కడ.

అప్పట్లో ఈ సాఫ్ట్వేర్ సంస్థలలో, హెచ్ ఆర్ వారి ఆధిపత్యం కాస్త హెచ్చుగా ఉండేది. వాళ్ళకు టెక్నికల్ విషయాలు తెలియకపోయినా, తెలిసినట్టు ఫోజు కొట్టే వారు.

ఓ కంపనీలో, నేనూ, నా మిత్రుడు (అతను MTech) వెళ్ళాము.అక్కడ హెచ్ ఆర్ వారు నా మిత్రుని మొదట ముఖాముఖి జరిపారు. తరువాతి వంతు నాది. నేను ఆ ఇంటర్వ్యూ చాలా బాగ చేసాను. బయటకు వచ్చి ఇద్దరం సమాధానాలు సరిచూసుకున్నాము. నా మిత్రుడు సరిగ్గా చేయలేదు, నావి దాదాపు అన్నీ కరెక్ట్ అని తేలింది. అయితే, ఆ కంపనీ హెచ్ ఆర్ వారు, మొదట తనను ముఖాముఖీ జరిపారు కదా, ఆయన MTech కాబట్టి, తన సమాధానాలన్నీ కరెక్ట్ అని డిసైడు అయిపోయి, నన్ను రిజెక్ట్ చేసారు.ఈ సంగతి, అదే కంపనీలో పని చేస్తున్న వ్యక్తుల ద్వారా విశ్వసనీయంగా తెలిసింది.అయితే, నా మిత్రుని కూడా, తర్వాతి రవుండ్ లో బయటకు పంపేశారు.

ఇలాంటి అనేక "Get back to you" ( మృదులాంత్రపు ఉద్యోగ ముఖాముఖీలో, అభ్యర్థి ఎంపిక కాకపోతే, ’ఎన్నిక కాబడలేదు’ అని చక్కగా చెప్పరు. We'll get back to you" అని చా....లా పాలిష్డ్ గా చెప్పడం ఆనవాయితీ) ల తర్వాత, ఓ రోజు.

తాతబ్బాయ్ మృదులాంత్రపు బాధితుడే. నాతో బాటు కాంప్లెక్స్ (హాస్టల్) లో ఉండేవాడు. తనూ, నేను కలిసి ఓ ముఖాముఖి కి వెళ్ళాం. అక్కడ ఓ రాత పరీక్ష. అందులో నేను తనకు సహాయం చేశాను. ముఖాముఖిలో మాత్రం తను సెలెక్ట్ అయాడు.

ఆ తరువాత రోజు, తనో ముఖాముఖికి వెళ్ళాడు. వెళ్ళి, అక్కడి విశేషాలన్నీ నాకు పూస గుచ్చినట్టు చెప్పేడు.తర్వాత ఆ ముఖాముఖి కి నేను వెళ్ళి, సెలెక్ట్ అయేను.

జీవితం గాడిలో పడింది.

ఆ గాడిలో పడ్డ జీవితం, ఓ మూడు కంపనీల మార్పు తర్వాత కూడా, ఇప్పటికీ, గానుగెద్దు జీవితం లా సాగుతూనే ఉంది!

(సమాప్తం)

1 comment:

టపా స్ఫూర్తికి, ఉద్దేశ్యాలకు విరుద్ధంగా చేసే వ్యాఖ్యలు అనుమతింపబడవు. ఈ విషయంపై సర్వహక్కులు బ్లాగు యజమానివే.