Tuesday, May 6, 2008

తుమికి కేబల్ చభి! శోధ్ పాతే లేఖా ?

చిట్టి తల్లీ! ఆర్తిగా నన్ను చుట్టే నీ చేతుల్లా,
నా పాట సంగీతమై నిన్ను కమ్ముకోనీ!

ఈ నా పాట నీ నుదుట ముద్దుగా నిన్ను దీవించనీ!

ఏకాంతంలో నీతో ఊసులాడనీ!
జనారణ్యం లో కవచంలా నిన్ను కాపాడనీ!

నీ కలలకు రెక్కలు తొడగనీ!
నీ హృదయాన్ని దిగంతాలకు చేర్చనీ!
నిశీధి లో విశ్వాసపాత్రమైన తారలా నీకు మార్గం చూపనీ!
నా పాట నీ కనుపాపై నీ హృదయానికి దారి చూపనీ!


నా మాట మరణంతో మూగవోయినప్పుడు నా పాట నీ హృదయంలో అమృతాలను నింపనీ!

(విశ్వకవి రవీంద్ర నాథ్ టాగూర్ - నెలవంక లో ఓ కవిత కు నేను రాసుకున్న అనువాదం)

***********************************************************************************

సెప్టెంబర్ - 2007,
సియోల్ నగరం,
దక్షిణ కొరియా,
తెల్లవారు ఝాము 8 : 30 గంటలు.

నేనిక్కడకు ఆఫీసు పని రీత్యా వచ్చి 2 రోజులవుతోంది. వచ్చిన రోజు నుండీ గమనించిన సంగతి ఒకటుంది. బయట మార్కెట్ లోనూ, మరెక్కడా కూడానూ, భారతదేశానికి సంబంధించిన ఒక్క వస్తువు కనబడ్డం లేదు. ఇతర (నేను చూసిన) దేశాల్లో యే బజాజ్ ఆటో లో, టాటా వారి వాహనాలో, లేదూ, కనీసం బాటా చెప్పుల దుకాణమో కనబడేది.

ఆకలిగా ఉండడంతో సూపర్ మార్కెట్ లో కేక్ లాంటిదేమైనా దొరుకుతుందేమో వెతుకుతున్నాను. సీల్ చేసిన డ్రింక్స్ (మన ఫ్రూటి లాంటివి) కనబడ్డాయి. వాటి మధ్యలో ఓ లస్సి పాక్ కనబడింది. ఆ పాక్ మీద రవీంద్ర నాథ్ ఠాగూర్ (పై)కవిత ఆంగ్లంలో. అప్పుడు నాకు కలిగిన అనుభూతి మాటల్లో చెప్పలేనిది.

************************************************************

రవీంద్ర కవీంద్రుడు తన కవితలతో ఓ అద్భుతమైన మార్మిక జగత్తు ని సృష్టించాడు అనడం అతిశయోక్తి కాబోదు. కేవలం కవితలకే ఈ విషయం పరిమితం కాదు. ఈయన కథల్లోనూ (పోస్ట్ మాస్టర్, కాబులి వాలా, సుభా, హంగ్రీ స్టోన్స్ వగైరా) ఓ అనిర్వచనీయమైన ఆర్ద్రత తో కూడిన సౌందర్యం కనబడుతుంది.

ఇంకో గొప్ప విషయం, ఈయన రచనల్లో కనబడేది, జీవితం పై అనురక్తి. ఈయన జీవితం పై వైరాగ్యం తో సన్యసించడాన్ని నిరసించాడు. ఈయన ఒక్కోసారి నెలల తరబడి మౌనం గా గడిపే వాడట. అలాంటి ఒకానొక తరుణం లోనే పద్మా నది లో పడవపై విహరిస్తూ రాసిన కథ పోస్ట్ మాస్టర్ (అట).

ఈ మహానుభావుని రచనా వ్యాసంగాల గురించి ప్రస్తావించడం సూర్యుని ముందు కొవ్వొత్తి వెలిగించడమే. అయినా ఓ చిన్న ప్రయత్నం. .
నాకు నచ్చిన 4 కవితా సంపుటాలు.

1. నెలవంక.(Crescent Moon) ఈ కవితా సంపుటి చిన్నపిల్లలపైన, వాళ్ళ చిన్నారి ఊహా లోకం లోనూ విహరింపజేస్తుంది మనల్ను. వర్షం వెలిసిన తర్వాత ఓ చిన్న చెట్టు కింద నిలబడి చెట్టుని అలా కుదిపితే ఎలా వుంటుందో, అలాంటి భావన కలుగుతుంది ఈ కవితలు చదివేప్పుడు.

2. తోటమాలి. (Gardener)ఇందులో మొదటి కవితే అద్భుతంగా ఆరంభమవుతుంది. గుప్పెడు మల్లెపూలతో మనసుని కొట్టినట్టు అనిపిస్తుంది. మిగిలిన (వచన) కవితలు కూడా అలానే వుంటాయి.


విషాదానికి దారితీసినా ప్రేమను విశ్వసించు.హృదయపు ద్వారాలను ఎన్నటికీ మూయకు.
నేస్తం, నీ పదాల ముసుగు వెనుక భావం నిగూఢం, నేను అర్థం చేసుకోలేకపోతున్నా.
ప్రియతమా, ఓ మధుర గీతానికి కన్నీటి చుక్కను జోడించి, హృదయం ద్వారా సమర్పించు.
నేస్తం, నీ పదాల ముసుగు వెనుక భావం నిగూఢం, నేను అర్థం చేసుకోలేకపోతున్నా.
సుఖం, నీహారికలా క్షణికం. నవ్వుతూనే దాని మరణం. విషాదం శాశ్వతం, బలోపేతం. విషాదభరితమైన ప్రేమను, నీ నయనాలలో మేల్కొలుపు.
నేస్తం, నీ పదాల ముసుగు వెనుక భావం నిగూఢం, నేను అర్థం చేసుకోలేకపోతున్నా.
ఉషొదయానికి కమలం తనను తాను లోకానికి సమర్పించుకుంటూ, వికసిస్తుంది. మంచు ముసుగు అనే శాశ్వతత్వం వెనుక విత్తులో దాగి ఉండదు.
నేస్తం, నీ పదాల ముసుగు వెనుక భావం నిగూఢం, నేను అర్థం చేసుకోలేకపోతున్నా.

(తోటమాలి - 27, మళ్ళీ నేను రాసుకున్న అనువాదమే)

3. స్వేచ్చా విహంగాలు. (stray birds) ఈ కవితల్లో ఒక్కొక్కటి ఒక్కో వాక్యం లో అందంగా ఇమిడిపోతుంది. వీటిని ఒక్కసారి కాదు, తరుచూ చదువుకుంటూ, ఆనందించవచ్చు.

4. గీతాంజలి. ఇది రవీంద్ర కవీంద్రుని కవితలలో తలమానికం. మార్మికత తారాస్థాయిలో కనబడుతుంది ఇందులో. ఇంకో అద్భుతమిన విషయం, మృత్యువుని ఆహ్వానిస్తూ, మృత్యువుని ఓ అతిథిలా ఆదరిస్తూ వర్ణించడం. మృత్యువు గురించి ఇంత అందంగా వర్ణించిన వారు ఇంకొకరున్నారు. ఆయన మన తెలుగు వాడు, నిత్య సత్యాన్వేషి జిడ్డు కృష్ణమూర్తి.

మృత్యువు నీ తలుపు తట్టిన రోజు యే బహుమతినిస్తావు ?
ఓ ! నా అతిథి కి నా పూర్ణ జీవిత కలశాన్ని సమర్పిస్తాను.రిక్త హస్తాలతో తిరిగి పంపను.

నా శరత్కాలపు దినాల, గ్రీష్మ రాత్రుల మధురాసవాన్ని, తీరికలేని జీవితంలో నేను పోగు చేసుకున్న సంపదను, నా అంతిమ దినాలలో తలుపు తట్టిన ప్రభువు కు సమర్పిస్తాను.

రవీంద్రుడు ఒక వేళ కవితలు రాయకపోయినా, ఆయన గొప్పతనాన్ని చాటి చెప్పడానికి ఆయన కథలు చాలునట. ఇది ఆయన అభిమానుల, ఆరాధకుల, విమర్శకుల మాట.

ఈ కథల్లో 'కాబులి వాలా, పోస్ట్ మాస్టర్ ఇలాంటివి 'దాదాపు అందరికీ తెలిసే ఉంటాయి. ఇవే కాకా ఈ కవి నాటికలు, వ్యాసాలు పుంఖానుపుంఖాలు. విశ్వకవి గురించి ఓ రకంగా చెప్పాలంటే, అదీ ఆయన మాటల్లోనే...

" తుమికి కేబల్ చభి! శోధ్ పాతే లేఖా ? "

" నీవు కేవలం చిత్తరువేనా ? పోగొట్టుకున్న లేఖవా ? "


(మే 7 వతేదీ విశ్వకవి రవీంద్ర నాథ్ ఠాగూర్ 147వ జయంతి సందర్భంగా ఓ చిన్ని నివాళి. )

5 comments:

  1. రవి గారూ, అద్భుతం. విశ్వకవికి అందమైన నివాళి మీ టపా.

    ReplyDelete
  2. రవీంద్రునిపైన, ఆయన రచనలపట్ల మీ గౌరవాభిమానాలెలాంటివో ఈ టపా చదివితే తెలుస్తూవుంది.

    "గుప్పెడు మల్లెపూలతో మనసుని కొట్టినట్టు" ఈ పోలిక/ఉపమానం గొప్పగా వుంది.

    రవిగారూ, దయచేసి నాకొక ఒక వేగు పంపండి. iamramuhere జీమెయిలు.

    ReplyDelete
  3. రవి గారూ,

    రవీంద్రుడి కవిత్వం మీకు కలిగించిన ఫీలింగ్సే మీ కవితా హ్రుదయానికి అద్దం పడుతున్నాయి. బాగుంది మీ నివాళి.

    ReplyDelete
  4. ఫొటో ఇంతకు ముందు చూడనిది.

    మీ అనువాదాలు బావున్నాయి.

    డబ్బాలపై కవిత సంగతి చాలా ఆశ్చర్యకరమూ, ఆనందకరమూ.

    ReplyDelete
  5. chaalaa bagunnaayi mI svwchchaanuvaadaalu.

    ReplyDelete

టపా స్ఫూర్తికి, ఉద్దేశ్యాలకు విరుద్ధంగా చేసే వ్యాఖ్యలు అనుమతింపబడవు. ఈ విషయంపై సర్వహక్కులు బ్లాగు యజమానివే.